Gisteren werkte ik heerlijk in het ziekenhuis. De sfeer was goed, de mensen warm, en mijn energiepeil? Verrassend hoog. Dus besloot ik impulsief: ik blijf lekker een nachtje weg. Even geen huishouden, geen to-dolijstjes, alleen ik, een hotelkamer en… nou ja, dat was het idee.
Ik vond een fijne plek in de buurt van Nijmegen. Een hotel waar je wakker wordt van fluitende vogels in plaats van je wekker. Maar in de avond dacht ik: “Oké leuk, die stilte… maar een beetje aanspraak is ook niet verkeerd.” Dus ik app iemand die toevallig in de buurt woont. Zin om uit eten te gaan? En jawel hoor, match, ze trapte erin om mij gezelschap te houden! Ze wist een leuke locatie: Montimar in Boekel.
Serieus, waar kun je nog voor 32 euro uit eten inclusief drie drankjes, brood, een voor-, hoofd- én nagerecht? Alles prachtig opgemaakt, met liefde bereid en vol smaak. Niet het zoveelste concept met hippe sausvlekken en koude friet op een plankje, maar gewoon uitstekende kwaliteit! Jammer dat ze niet in de buurt van Dordrecht zitten, want dan had ik er waarschijnlijk een tafel met naamplaatje gehad.
Terug op de hotelkamer rond 21.00 uur kwam ik tot de ontdekking dat ik, jawel, de oplader van m’n telefoon vergeten was, oeps. Vergetelheid is tegenwoordig m’n nieuwe hobby. Dus naar de receptie: “Heeft u toevallig een oplader?” De vrouw glimlacht:“Ja hoor, gebruik de mijne maar.” Engelen bestaan echt, ik had bijna een traantje gelaten.
Telefoon weer opgeladen, ikzelf ook. Ik luisterde naar een podcast van Mel Robbins (dank aan dat lieve mens dat me die tip gaf), en eerlijk: ik herkende zóveel. Het voelt alsof je alles al weet, maar soms heb je gewoon iemand nodig die het je opnieuw zegt. En daar, in die hotelkamer met frisse lakens en een opgeladen telefoon, kwam het besef: Waarom morgen werken? Waarom niet gewoon een dagje voor mezelf? De vrijheid van ondernemen is dat je dit soort keuzes gewoon af en toe mág maken. Dus ik besloot: morgen is van mij.
Geen wekker, geen planning. Alleen de zon, vogels en m’n eigen ritme. En wow, wat doet dat veel met je lijf, ik merkte het meteen. Zodra ik luister naar m’n lichaam (in plaats van er een cappuccino tegenaan te gooien), voel ik wat het écht nodig heeft. Meestal zegt het: zit nu gewoon even stil Lau, en luister. Hormonen die zich afreageren met spontane zweetaanvallen op m’n romp (serieus, ik mag blij zijn dat ze niet m’n gezicht kiezen), zijn tegenwoordig mijn persoonlijke seintjes.
Na het ontbijt, wat trouwens een luxe buffet was waar ik zonder schaamte drie keer opschepte, zat ik in de enorme tuin (lees: mini-bos). Boek erbij, zon op m’n gezicht, en een heerlijk gesprek met een ouder echtpaar dat me spontaan hun levenslessen gaf. Ik voelde het weer: wat ben ik gegroeid, niet in de lengte, maar wel in hoofd en hart.
En dat groeien zit hem in de keuzes, in het durven afwijken van wat "hoort". Vroeger dacht ik dat geluk zat in een nieuwe iPhone, of een hip jurkje (vooral als niemand het al had gedragen). Nu koop ik liever tweedehands en laat ik het nieuwste telefoonmodel aan een gezinslid over zodat ik de oude kan overnemen. Ik bespaar geld, en krijg alsnog een prima toestel. De aarde blij, ik blij en m’n portemonnee juicht ook mee om herinneringen te maken van het geld dat ik bespaar.
Die tweedehands keuzes geven me vrijheid. Ik word blij van een vondst in een kringloopwinkel, laatst nog een vaas van 2 euro. Kunst met een hoofdletter K (volgens mij). Iedere keer als ik er een roosje in zet, krijg ik een glimlach. En dat, lieve lezer, dát is voor mij geluk.
Morgen ben ik er weer voor mijn klanten bij SeeZen, met frisse energie en helder hoofd. Maar vandaag was van mij. Dat gun ik ieder mens, deze vrijheid.
Blog 89
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven