Ze liep door een rustig wandelbos aan de rand van de stad. De geur van natte bladeren, het zachte kraken van takjes onder haar voeten, en haar gedachten die, zoals zo vaak, te luid waren. Even later zou ze iemand ontmoeten die haar aandacht had getrokken, niet alleen door woorden, maar vooral door rust.
Nog voordat de persoon arriveerde, merkte ze dat ze iets wilde. Gezien worden, gewaardeerd, begrepen. Haar ego fluisterde: “Als deze vriendschap gaat lukken, dan ben ik goed genoeg.” En precies daar, in dat moment van stilte tussen twee ademhalingen, voelde ze het verschil tussen wat haar hoofd wilde en wat haar hart zocht.
Toen de persoon naast haar kwam lopen, ontstond er een stilte die niet ongemakkelijk was, maar echt. Haar schouders zakten, haar adem werd dieper. De behoefte om iets te bewijzen verdween langzaam. Haar ego probeerde nog even grip te houden, het wilde indruk maken vanuit alle aangeleerde patronen, maar alles fluisterde zacht: “Wees gewoon jezelf.”
Ze liepen, spraken, en zwegen. Soms waren woorden overbodig. Ook leerden ze luisteren naar de elkaar, zonder het ego te laten spreken. Het leren openstaan voor andermans mening, de grootste wijsheden liggen daar. Er kwam ruimte, niet om te krijgen, maar om te zijn.
Op haar terugweg dacht ze aan dat subtiele verschil. Hoe vaak ze relaties was aangegaan vanuit het verlangen om gezien te worden, om bevestigd te krijgen dat ze ertoe doet. Maar ook hoe haar ego zo ongelooflijk eigenwijs kon zijn en koppig voor de ander. Hoe het ego zoekt naar een spiegel, terwijl de liefde juist verlangt naar verbinding, niet om iets te vullen, maar om te delen wat er al is.
Die middag begreep ze iets eenvoudigs, maar groots:
Echte verbinding ontstaat wanneer je niets meer nodig hebt van de ander om jezelf te voelen, maar wel de moed hebt om te zeggen: “Ik ga dit aan. Wel heb ik jouw steun nodig, want ik vind het spannend.” Er ging een deur voor haar open en je zag haar gezicht zelfs in de ontspanning terechtkomen!
Sindsdien probeert ze vaker stil te zijn, te luisteren. Daar, in dat stille weten, ontmoet ze steeds opnieuw de liefde. De zachte, stille vorm die zegt: je bent al genoeg. Je moet er zelf alleen even achter komen.
Daarnaast staat ze open voor de hulp van anderen zonder te schoppen, zonder schaamte of zonder schuldgevoel. Ze durft verder te kijken dan haar eigen ogen of bril, en ontdekt steeds meer waar haar patronen vandaan komen.
Blog 93
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven