Esther en Marcel zijn twintig jaar getrouwd. Hun fotoalbums stonden vol met vakanties, lachende kinderen, feestdagen en kleine momenten die destijds zo vanzelfsprekend leken. Maar ondanks die geschiedenis voelde het laatste deel van hun huwelijk steeds stroever. Alsof er een onzichtbare muur tussen hen was gegroeid, langzaam en bijna onopgemerkt.
Het begon met kleine dingen. Een opmerking tijdens het ontbijt, een zucht wanneer de ander iets zei. Maar langzaam werd het patroon hardnekkig: ze keken vooral naar wat de ander fout deed. Als Esther iets zei dat Marcel niet beviel, benoemde hij direct wat er niet klopte. Als Marcel iets nodig had, dan deed hij dat altijd alleen, hij had nooit geleerd om hulp te vragen. Voortdurend benoemden ze alles wat niet goed verliep en het lag altijd aan de ander. Het was wat ze later leerden herkennen als: “zoek de boef”. Iemand moest de schuld krijgen.
Daarnaast luisterden ze niet écht naar elkaar. In elk gesprek viel de één de ander in de rede. Beide probeerden vooral een eigen punt te maken. Het voelde alsof ze in dezelfde kamer waren, maar in verschillende werelden leefden. Marcel was enorm veranderd en doorgegroeid maar Esther wilde alles laten zoals het was.
Ook de verschillen die vroeger juist aantrekkingskracht hadden, waren nu irritaties geworden. Esther hield van stilte, herinneringen maken, warme gesprekken. Marcel was direct en snel geïrriteerd, energiek en praktisch. Waar ze vroeger elkaar aanvulden, voelden die verschillen nu als tegenpolen. Het idee dat een relatie altijd verschillen heeft en dat dat oké is, leek verdwenen. Ze zagen alleen nog dat ze er niet meer uitkwamen.
Op een dag besloten ze iets te veranderen. Niet omdat het vanzelf ging, maar omdat ze wisten dat ze elkaar niet kwijt wilden. Zo kwamen ze bij SeeZen terecht.
Stop met zoeken naar de schuldige
Bij SeeZen leerden ze dat elke keer dat ze zochten ‘wie de fout maakte’, ze de verbinding afbraken. Het ging niet om schuld, maar om behoeften die niet gezien waren. In iedere nieuwe relatie loop je dan weer tegen hetzelfde aan als je er voor wegloopt. Esther en Marcel dragen beide familiepatronen met zich mee. Door daarin inzicht te geven, kun je elkaar gaan steunen om het pad te verbreden.
Luisteren betekent wachten, voelen en zien
Ze oefenden met praten én pauzeren. Eén sprak, de ander luisterde, echt luisteren zonder te onderbreken.
Verschillen horen bij een relatie
Verschillen helpen juist om elkaar te mogen laten groeien. Elkaar steunen in deze groei en daar echt in willen investeren, maakt alles makkelijker. Die verschillen prikkelen eigen waarheden, durf het dus eens om te draaien. Soms ga je dan opeens hele andere dingen in je relatie zien.
Zo stelden Esther en Marcel een vraag aan elkaar in plaats van te verwijten. Ze durfden toe te geven waar het bij zichzelf fout ging. Ze vroegen elkaar juist om hulp, zagen niet meer alleen hun eigen waarheden. Maar ook durfden ze te delen wat ze werkelijk voelden, in kwetsbaarheid. En ook een eigen stukje opzij durven zetten, om de ander blij te maken. Met alleen het "ik-gevoel" kom je ook niet in verbinding.
De intimiteit die verdwenen was, zelfs daar kon over worden gesproken zodat ook daar weer nieuwe ervaringen in aangebracht werden. Een hand die even bleef rusten op de ander, een extra knuffel. Een gesprek dat niet eindigde in strijd, maar in samen ademen. Er werd niets magisch toegevoegd, er werd enkel herinnerd. De reden waarom ze ooit ja tegen elkaar hadden gezegd.
Ze vonden de ruimte en veiligheid bij SeeZen dat alles er mocht zijn. Een plek waar ze zichzelf en elkaar opnieuw konden zien. Zonder schuld, zonder oordeel, zonder strijd. Geen sprookje, geen perfecte oplossingen (die bestaan namelijk nooit in een relatie). Ze kozen enkel voor verbinding met elkaar.
Terug naar de basis, terug naar de eenvoud, zo simpel kan het zijn.
En dat was precies wat ze nodig hadden.
Blog 100
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven