Laatst stelde ik in mijn praktijk een vraag waarvan ik inmiddels weet dat hij vaak voor een kleine kortsluiting zorgt. Hoe gaat het écht met je? Even een stilte. Niet lang hoor, maar net lang genoeg om te zien dat iemand in zijn hoofd een soort interne inventarisatie doet.
Ja, goed hoor. Werk gaat goed, thuis ook, ik geniet van al mijn prestaties. Ik heb het wel druk, maar ja hé; dat heeft iedereen. Dat is vaak het moment waarop ik glimlach. Niet omdat het antwoord verkeerd is, maar omdat het zo herkenbaar is.
We vertellen namelijk meestal hoe het gaat met alles om ons heen, maar zelden hoe het met onszelf gaat. We zijn namelijk heel goed geworden in zijn wat we doen. We denken dat we daar ons geluk halen, hoe beter de prestatie, hoe gelukkiger we zijn t.o.v. anderen. En als anderen vragen hoe het gaat, vragen ze dit dan uit beleefdheid of om daadwerkelijk te weten hoe het met je gaat? Kunnen we nog wel met ons hart verbinden naar de ander toe?
Ik denk dat we dit vaak vergeten, we zitten in ons hoofd met de vraag en niet in ons hart. We zijn ons werk, we zijn een ouder, een partner, een ondernemer, een collega, een planner, een probleemoplosser. En als dat allemaal goed verloopt, dan zeggen we; het gaat goed. Totdat er ergens iets begint te schuren, niet eens groot. Soms gewoon een gevoel van; ik kom maar niet vooruit, hoe kan dat nu dat ik mezelf toch heel slecht voel? Of een lichaam dat ineens besluit dat het tijd is om even op de rem te trappen. En dat lichaam is vaak een stuk eerlijker dan wijzelf. Want eerlijk is eerlijk: wanneer was de laatste keer dat je 'niks' was?
Daar zit namelijk pas je echte rust en geeft je alle antwoorden op wie je bent en wat je nodig hebt. Niet aan het werken. Niet aan het zorgen. Niet aan het regelen. Niet aan het oplossen. Gewoon even… jij.
Veel mensen vinden dat verrassend moeilijk. Zodra het stil wordt, komt er vaak een lichte onrust opzetten. Alsof er ergens een stemmetje zegt; zou je niet iets nuttigs moeten doen? We leven tenslotte in een wereld waarin druk zijn bijna een soort prestatie is geworden. Als iemand zegt dat hij het rustig heeft, kijken we hem soms bijna bezorgd aan. Maar ergens zit daar ook een mooie vraag verstopt: Is alles wat we doen werkelijk van belang? Of doen we soms ook gewoon heel veel omdat we gewend zijn dat te doen? Wordt het ons allemaal opgelegd? Is prestatie belangrijker dan jezelf kunnen en mogen zijn?
Het is bijna een sociaal wachtwoord geworden. En ondertussen blijven we doorlopen. Van afspraak naar afspraak, van taak naar taak, van dag naar dag. En al het belangrijke wat goed voor lichaam en geest is, zeggen we af omdat we echt te moe zijn, zoals sporten of aandacht geven aan waardevolle mensen om je heen.
Wat is eigenlijk echt belangrijk; alles wat ik doe of alles wat ik ben? De antwoorden zijn vaak eenvoudiger dan we denken. En zo ook betreft het zorgen voor je lichaam en geest. Behandelingen boek ik niet in als ik klachten heb, maar plan ik in meerdere uren per maand, een stukje welzijn en aandacht voor mezelf. Mezelf tot stilstand brengen en kijken wie ik ben. Keuzes maken door andere dingen te laten staan, voor mij het allerbelangrijkste in mijn leven. En daardoor kan ik het ook weer doorgeven aan al die lieve klanten die bij SeeZen behandelingen boeken.
Wat blijft er eigenlijk over als je bij de vraag: hoe gaat het?, niets meer mag zeggen over wat je doet?....... En vanuit daar ontstaat vaak weer iets wat we allemaal zoeken, maar zelden plannen in onze agenda: rust en bezig zijn met het lichaam, de geest en onze ziel. Dus misschien is de vraag van vandaag niet: Hoe druk ben je? Maar gewoon: Wanneer was de laatste keer dat je even stil was met jezelf?
En nog een kleine knipoog om mee af te sluiten: Als je daar eerst een half uur over moet nadenken… dan weet je waarschijnlijk al genoeg.
Blog 101
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven