“Laura… ik vind het leven soms zo moeilijk. Ik weet het gewoon even niet meer. En ik ben zó moe… ik zoek gewoon wat meer energie.”
Sanne zit tegenover me, geen groot verhaal, geen ingewikkelde woorden, gewoon eerlijk.
Ik kijk haar aan en zeg: “Dat snap ik helemaal. Dat ervaar ik soms ook zo.”
Stilte.
Zo’n moment waarop iemand je aankijkt alsof je net de regels van het spel hebt veranderd. Geen oplossing, geen stappenplan, geen ‘zo moet het’. Gewoon… mens tot mens. De zakdoek komt, en daar is het ineens: verbinding.
En ergens dacht ik: wanneer zijn we dit kwijtgeraakt? Dat je gewoon mag zeggen: ik weet het ook niet altijd? In plaats daarvan leven we in een wereld van protocollen, meningen en mensen die vooral heel hard kunnen praten (en dat verwarren met leiderschap). Ik heb het zelf mogen ervaren in 2025: na jaren vol passie en grote successen ineens “niet meer nodig”, de meerwaarde werd niet meer gezien. Best knap eigenlijk, hoe je iets belangrijks zo onpersoonlijk kunt brengen. Ik kon er achteraf zelfs om lachen… en ergens voelde ik het al een tijd aankomen. Niet omdat ik alles weet, maar omdat ik in de loop der jaren heb geleerd beter te luisteren naar dat stille voorgevoel.
Echte kracht zit niet in volume, niet in snelheid, maar in voelen, stilstaan en verbinden. En eerlijk? Juist daardoor ben ik sterker geworden. Alles wat ik heb opgebouwd, van mijn dansschool tot mijn welzijnspraktijk, is ontstaan door vallen, opstaan en gewoon doorgaan (en met humor en zelfspot, dat helpt ook). En het mooie is: wat je met aandacht opbouwt, komt altijd ergens weer terug. Oude bekenden die ineens weer op de stoep staan, omdat ze zich destijds al gezien voelden en weer graag aansluiten bij de praktijk. Dat bevestigt voor mij steeds opnieuw de essentie van mijn werk.
En diezelfde essentie gaf ik ook Sanne mee: begin bij jezelf.
Niet als oordeel, maar als een zachte uitnodiging. Sta eens stil bij de basis. Hoe slaap je? Wat eet je? Hoeveel stress draag je met je mee? Beweeg je voldoende? En misschien nog wel het meest confronterend: op welke momenten merk je dat je jezelf verdooft met drukte, schermen, roken, alcohol, drugs of iets anders? Als daar disbalans zit… is het eigenlijk heel logisch dat je lichaam signalen gaat afgeven.
Tegelijkertijd zie ik hoe verleidelijk het is om weg te bewegen van wat ongemakkelijk voelt. Om door te gaan, af te leiden, of iets anders te zoeken. Maar juist in die momenten, waarin iets schuurt of raakt, ligt vaak waardevolle informatie verborgen. Wat als je daar eens bij blijft. Zonder oordeel en zonder meteen iets te willen oplossen. Niet om alles perfect te doen, maar om jezelf beter te leren begrijpen. Want hoe dichter je bij jezelf durft te blijven, ook in de minder makkelijke stukken, hoe meer ruimte er ontstaat. En precies daar begint vaak de echte verandering.
Aan het einde zei Sanne:
“Ik voel me lichter… terwijl we niets hebben opgelost.” Ik glimlachte.
“Jawel", zei ik, “je hebt jezelf weer een stukje teruggevonden.” Misschien is dat het wel. Niet harder, sneller of beter worden. Maar zachter, eerlijker, menselijker en met de nodige zelfreflectie.
En soms begint dat gewoon met:
“Ik snap je. Ik voel dat soms ook.”
Blog 102
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven