Wat zeg je eigenlijk met: ik hou van jou?

Het zijn maar vier woorden. Kort, bijna grappig om uit te spreken. En toch… er zit een wereld achter verscholen. Misschien zeg je het terwijl je iemand aankijkt, of juist veilig via een appje. Misschien fluister je het, of gooi je het er lachend uit. Maar wat bedoel je nu écht?

 

“Ik hou van jou” is zelden alleen maar een constatering. Het is geen droge mededeling zoals “het regent” of “ik ben moe”. Het is eerder een opening. Een soort deur die je op een kier zet, zonder precies te weten wat er aan de andere kant gebeurt.

 

Want als je zegt dat je van iemand houdt, zeg je eigenlijk meerdere dingen tegelijk.

Je zegt: ik zie je. Niet alleen hoe je eruitziet of wat je doet, maar ook de kleine dingen. Je rare trekjes, je stiltes, je onzekerheden. En ondanks dat of misschien juist daardoor, kies je ervoor om te blijven kijken.

 

Je zegt ook: ik laat je dichtbij komen. Dat is misschien nog wel spannender. Want liefde is niet alleen geven, het is ook toelaten. Toelaten dat iemand invloed op je heeft. Dat iemand je kan raken, soms zelfs pijn kan doen. “Ik hou van jou” is dus ook een klein beetje: ik neem een risico met jou.

 

En ergens zit er ook iets in van: ik verbind mijn verhaal aan dat van jou. Niet per se voor altijd, maar wel voor nu, voor dit moment, voor deze versie van ons. Het is een soort zachte belofte, zonder garanties.

 

Maar misschien het meest eerlijke deel van: “ik hou van jou” is dat ik ook begrijp dat het niet makkelijk te vangen is, maar het wel belangrijk voelt. Het is een poging om iets groots en ingewikkelds in woorden te vangen die eigenlijk te klein zijn.

 

Misschien is dat ook waarom mensen er soms zo voorzichtig mee zijn, of juist te snel. Omdat het nooit precies de lading dekt, maar wel altijd iets blootlegt. In een wereld vol vuur, is het nu juist belangrijk dat we de tegenhanger niet uit het oog verliezen. Heb elkaar dus lief, wie je ook bent, begin bij jezelf!

 

Houden van zegt: ik kies jou, op mijn eigen onhandige, menselijke manier.

En misschien is dat wel genoeg. 

 

Blog 103

Laura Potters

SeeZen