Er zijn van die momenten waarop het leven niet fluistert, maar bijna tegen je aanduwt. Alsof iets in jou, of om je heen, zegt: luister nu eens. Maar luisteren doen we vaak met ons hoofd, terwijl het leven juist via ons lichaam spreekt. Dit is het verhaal van drie mensen: Monica, Laura en Arno.
Monica was iemand die alles kon uitleggen. Gevoelens, keuzes maken, zelfs haar eigen onrust wist ze te analyseren tot er niets meer over leek te blijven. Toch werd ze voortdurend moe. Niet het soort moeheid dat je oplost met een nacht slapen, maar een diepe vermoeidheid die in haar schouders zat, in haar adem, in haar buik. Op een dag, midden in een drukke werkweek, blokkeerde haar lichaam simpelweg. Haar hart bonsde, haar adem stokte, en voor het eerst kon ze het niet meer verklaren. Op dat moment ontmoette ze Laura.
Laura van SeeZen werkte met lichaamsgerichte zorg. Ze stelde geen ingewikkelde vragen, maar vroeg simpelweg: “Wat voel je, nu?” Monica wilde antwoorden met woorden, maar Laura schudde zacht haar hoofd. “Niet denken, maar voelen.” Voor het eerst bleef het stil in Monica.
Arno zat in een andere fase. Hij was zoekende. Alles in zijn leven leek “oké”, maar niets voelde kloppend. Hij wisselde van baan, begon nieuwe hobby’s, maar bleef leegte ervaren. Via via kwam hij ook bij Laura terecht.
“Je zoekt antwoorden buiten jezelf”, zei Laura rustig.
“Maar je lichaam weet vaak eerder wat klopt dan je hoofd durft toe te geven.”
Arno vond dat zweverig klinken. Tot hij tijdens een sessie merkte dat zijn borst letterlijk strak werd wanneer hij over zijn werk sprak, en juist ruimte voelde wanneer hij vertelde over zijn oude droom om muziek te maken. Het was geen gedachte, het was een fysieke waarheid. Nog nooit had hij daar naar geluisterd in zijn leven.
Wat Monica en Arno niet wisten, was dat ook Laura periodes had waarin ze het ook niet altijd wist. Dagen waarop haar eigen lichaam onrustig was, waarin twijfel opkwam en richting ontbrak. Ze kende het gevoel van verdwalen. Ze wist hoe het is om even geen antwoorden te hebben. Maar ze had geleerd dat die periodes geen fouten zijn, het zijn overgangszones. Ruimtes waarin iets nieuws zich aandient, maar nog geen vorm heeft. Laura zorgde goed voor zichzelf, iedere dag weer want ze wist dat dat haar houvast was om in de stromende energie te mogen blijven staan, wat er om haar heen ook plaatsvond.
“Niet-weten is geen leegte”, zei ze tijdens de sessies tegen Monica en Arno. "Het is een plek waar iets nieuws geboren wordt.” Langzaam begonnen Monica en Arno te begrijpen wat ze eerder gemist hadden. Dat hun lichaam geen obstakel was, maar een kompas.
Monica leerde stoppen voordat ze over haar grenzen ging. Arno durfde weer te voelen waar zijn energie naartoe wilde. En allebei kwamen ze momenten tegen waarop ze het opnieuw niet wisten. Maar dit keer voelden die momenten anders, minder als falen. Meer als een pad waarvan je ergens diep vanbinnen weet: er komt weer licht, want dat is misschien wel de kern. En dat ook Laura, de hulpverlener, zo goed begreep waar Monica en Arno in terecht waren gekomen, omdat ze het zelf ook had ondervonden. En die verbinding zorgt juist voor de veiligheid en vertrouwen zonder de afstand die vaak gevoeld wordt als mensen om hulp vragen.
Het leven spreekt altijd, soms zacht, soms confronterend duidelijk. Dit geldt voor ieder mens, niemand blijft onbezorgd. En als je leert luisteren, niet alleen met je hoofd, maar juist met je hele systeem, dan ontstaat er iets bijzonders. Je hoeft niet altijd te weten waar je heen gaat. Je hoeft niet alles te begrijpen. Er is altijd een weg, zelfs wanneer je hem nog niet ziet. Het leven zit vol met energie, probeer niet alles te beredeneren, maar voel en vraag. Dan gebeuren er wonderlijke dingen om je heen. Durf het maar eens te proberen.
En ergens, vaak precies na die periode van niet-weten, verschijnt er weer iets van licht.
Bij SeeZen zijn woorden niet belangrijk, leren voelen en luisteren naar waar je werkelijk vandaan komt, is het begin van het halve werk. En steeds meer mensen lijken dat te gaan begrijpen. Mensen die van hulp naar hulp hoppen om te zoeken wat ze niet vinden, want het is er allemaal al! Je kunt nog zoveel kennis met je meedragen, voelen is werkelijk een andere taal. Als je daar heen durft te bewegen, dan komen al je antwoorden vanzelf, want dan voel je ze en dan mogen alle emoties er ook echt zijn, zonder schaamte, zonder verdediging. Geen vechten meer maar juist loslaten. Wat een verademing!
Blog 104
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven