Er was eens een koffietentje waar drie totaal verschillende mensen elkaar toevallig ontmoetten. Of nou ja, “toevallig”… het universum had er waarschijnlijk gewoon zin in.
Aan een tafeltje zat Sanne, type “ik-heb-alles-onder-controle-maar-vanbinnen-een-licht-paniekfeestje”. Naast haar stond een latte die inmiddels koud was geworden, omdat ze al tien minuten naar hetzelfde WhatsApp-bericht staarde zonder te antwoorden.
Aan de bar hing Mark, een wandelende verdedigingsmuur. Als iets hem dwarszat, dan wist de halve wereld het, behalve hijzelf. Zijn specialiteit? Sarcasme, passief-agressieve opmerkingen en af en toe een verbaal tikje uitdelen alsof het een sport was.
En dan was er oma Riet, 72 jaar, een vrouw die eruitzag alsof ze koekjes bakte voor de buurt, maar ondertussen levenslessen uitdeelde alsof het warme broodjes waren.
De botsing (letterlijk en figuurlijk)
Mark liep langs Sanne, stootte per ongeluk tegen haar tafeltje en ja hoor, haar latte over haar notitieboek. “Serieus?” zei Sanne, met net iets te veel spanning in haar stem.
“Ja sorry hoor", zei Mark, maar op zo’n toon dat je wist: hij gaat echt geen sorry zeggen.
Binnen drie seconden zat je in een klassieke situatie:
- Sanne voelde zich overrompeld en niet gezien
- Mark voelde zich aangevallen en ging in de tegenaanval
De latte was de enige met wijsheid.
“Misschien moet je gewoon beter uitkijken”, sneerde Mark.
Daar was hij dan, de aanval. Want ja, als je zelf niet kijkt naar wat er in je gebeurt, is het makkelijker om iemand anders de schuld te geven.
Oma Riet (met wijsheid en koekjes)
Oma Riet draaide zich om, nam een slok thee en zei droog:
“Jullie lijken allebei meer last te hebben van wat er binnenin gebeurt dan van die koffie.”
Een stilte volgt. Dat was zo’n zin die eerst irritant is… en daarna pijnlijk herkenbaar.
De ommekeer (met lichte tegenzin)
Sanne zuchtte. “Oké… eerlijk? Ik ben gewoon bang om iets verkeerd te doen. Dat bericht… ik stel het al uren uit.” Mark rolde met zijn ogen, maar iets in hem verschoof. “Ik word gewoon gek van mensen die overal zo moeilijk over doen.” Oma Riet keek hem aan. “Of word je gek van het gevoel dat jij het zelf niet onder controle hebt?” Bam. Mark zweeg. Dat gebeurde niet vaak.
Kwetsbaarheid: het moment waarop je stopt met schoppen
Wat er daarna gebeurde, was klein maar groots tegelijk.
Sanne zei: “Ik vind het eigenlijk spannend om dingen te zeggen zoals ze echt zijn.”
Mark mompelde: “Ik ook…, maar ik doe dan gewoon alsof het me niks boeit.”
En daar lag de winst, geen aanval meer, geen verdediging, gewoon twee mensen vanuit kwetsbaarheid.
Kwetsbaarheid is:
- zeggen wat er echt speelt
- erkennen waar je bang voor bent
- niet je eigen pijn op iemand anders afreageren
Want laten we eerlijk zijn: het is best oneerlijk om je eigen angsten als een soort emotionele frisbee naar iemand anders te gooien. Oma Riet glimlachte. “Zie je? Als je durft te zeggen wat er echt speelt, geef je anderen de kans om naast je te gaan staan in plaats van tegenover je.”
En de humor dan?
Mark keek naar de koffievlek en zei: “Nou, dit is dus waarom ik nooit latte drink, veel te emotioneel spul.” Sanne moest lachen. “Ja, espresso is meer jouw stijl; kort, krachtig en licht agressief.”
De take-away
Kwetsbaarheid is spannend, soms zelfs doodeng.
Maar het alternatief?
- jezelf afsluiten
- anderen afstoten
- blijven hangen in misverstanden
Dus de volgende keer dat je voelt dat je wilt uithalen, jezelf wilt verdedigen of dichtklapt:
Zeg gewoon wat er écht speelt, niet perfect, gewoon eerlijk. In kwetsbaarheid ben je pas echt beschermd.
En wie weet… krijg je er zelfs een beter gesprek én een beetje humor voor terug.
Blog 106
Laura Potters
SeeZen