Soms ontstaat teleurstelling niet omdat iemand iets verkeerd doet, maar omdat we iets van die ander verwachten zonder het hardop te zeggen. We bouwen in ons hoofd een soort onuitgesproken afspraak, en raken vervolgens teleurgesteld als die afspraak niet wordt nageleefd, terwijl de ander die afspraak nooit heeft gekend.
In deze blog volgen we drie mensen die samen door een bos wandelen: Noor, Sam en Zoë.
Het bos is vroeg in de ochtend stil. Zonlicht valt gefilterd door de bladeren, en het pad kronkelt rustig tussen de bomen door. Het lijkt een eenvoudige wandeling, maar onder de oppervlakte speelt iets anders.
Noor loopt voorop. Zij heeft de verwachting dat de anderen in stilte genieten van de natuur. Voor haar is wandelen een moment van reflectie, bijna iets meditatiefs. Ze kijkt af en toe achterom en voelt irritatie opkomen als Sam en Zoë praten en lachen.
Sam loopt samen met Zoë achter Noor. Hij ziet de wandeling als een sociale activiteit. Voor hem is dit juist een moment om bij te praten, verhalen te delen en te verbinden. Hij merkt niet dat Noor zich steeds meer terugtrekt.
Zoë heeft nergens expliciete verwachtingen over. Zij geniet van het bos, de geur van mos, het kraken van takken onder haar schoenen. Zij praat wanneer zij iets leuks ziet, en zwijgt wanneer het haar past.
Halverwege de wandeling stopt Noor abrupt. “Kunnen jullie het wat rustiger aan doen?” zegt ze. Haar toon verraadt al opgebouwde frustratie.
Sam kijkt verbaasd. “Rustiger? We doen toch niks verkeerd?”
Zoë haalt haar schouders op. “Ik dacht dat we gewoon samen aan het wandelen waren.”
En daar zit precies het probleem: niemand had hetzelfde beeld van “samen wandelen”.
De spanning die ontstaat, is niet het gevolg van slechte intenties, maar van onuitgesproken verwachtingen. Noor had gehoopt op stilte, Sam op een gesprek en Zoë op vrijheid. Geen van die wensen is verkeerd, maar ze zijn nooit gedeeld.
Dit is hoe teleurstelling vaak werkt. We gaan ervan uit dat de ander “het wel zal aanvoelen”. Dat wat voor ons logisch is, ook voor de ander vanzelfsprekend is. Maar gedachten lezen is geen vaardigheid waar mensen standaard over beschikken.
De wandeling gaat verder, maar anders. Na een kort gesprek over dit onderwerp spreken ze uit wat ze eigenlijk hadden gewild. Noor zegt dat ze behoefte heeft aan rustmomenten. Sam zegt dat hij het fijn vindt om af en toe te praten. Zoë zegt dat zij zich makkelijk aanpast, zolang zij maar weet wat de bedoeling is.
Er verandert iets kleins, maar belangrijks: de onzichtbare verwachtingen worden zichtbaar.
Wat deze blog laat zien, is simpel maar niet altijd makkelijk: teleurstelling ontstaat vaak niet door het verschil tussen mensen, maar door het verschil tussen wat we denken en wat we uitspreken.
Als we willen dat een ander ons begrijpt, begint dat niet bij hopen dat het goed gaat, maar bij duidelijk zijn over wat we nodig hebben. Respecteer daarnaast ook dat een ander een andere mening kan hebben en dat net zoveel recht heeft om gezien te worden. Niet als eis, maar als richting. Niet om controle te krijgen, maar om misverstanden te voorkomen.
Want zelfs in een stil bos kun je elkaar kwijtraken als je niet vertelt waar je werkelijk naar op zoek bent.
Blog 107
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven