De zon hing laag boven de horizon, terwijl vier vrienden langs het strand liepen, waar de golven rustig over het zand rolden en de drukte van de dag langzaam plaatsmaakte voor een gesprek dat uiteindelijk minder over praten en meer over luisteren zou gaan.
"Ik had vandaag zo'n bijzonder gesprek op mijn werk", begon Emma, maar nog voordat ze haar verhaal kon afmaken, sprong Bas er enthousiast tussendoor met een vergelijkbare ervaring, waardoor haar woorden ongemerkt naar de achtergrond verdwenen.
Pas toen Noor haar even later vroeg hoe haar verhaal verder ging, merkte Emma hoe prettig het voelde wanneer iemand niet bezig was met reageren, maar met begrijpen. Terwijl ze verder vertelde, luisterde Bas deze keer aandachtig en realiseerde hij zich dat enthousiasme soms zo snel vooruitloopt dat de ander geen kans heeft om wat te kunnen zeggen.
Niet veel later vertelde Noor over een moeilijke keuze waar ze mee worstelde, waarna David vrijwel direct met oplossingen kwam, totdat Noor glimlachend opmerkte dat ze nog helemaal niet om advies had gevraagd maar gewoon wilde delen wat haar bezighield. David zweeg even en ontdekte dat luisteren soms meer waarde heeft dan met oplossingen komen.
Ze liepen een tijd zwijgend verder en opmerkelijk genoeg voelde die stilte niet ongemakkelijk, omdat niemand de behoefte had haar direct op te vullen.
Toen ze later op een bankje gingen zitten, begon Bas een lang verhaal over zijn vakantie. Hij verloor zichzelf in alle details, totdat hij zelf lachend concludeerde dat het hele verhaal eigenlijk neerkwam op één simpele gebeurtenis. "Misschien had ik dat ook meteen kunnen zeggen", gaf hij toe.
De anderen lachten en ergens begrepen ze allemaal hoe vaak mensen veel woorden gebruiken voor iets wat eigenlijk eenvoudig is. Naarmate de avond vorderde, stelden ze elkaar meer vragen zonder het zelf in te vullen, onderbraken ze elkaar minder en ontstond er iets wat steeds zeldzamer lijkt te worden: oprechte aandacht. Toen Emma uiteindelijk haar verhaal helemaal had verteld, bleef het even stil.
"Dat voelt eigenlijk best fijn", zei ze. "Wat precies?" vroeg Noor.
"Dat niemand bezig was met zijn eigen verhaal, terwijl ik het mijne vertelde."
Op de boulevard bleef David nog even naar de zee kijken.
"Grappig eigenlijk", zei hij. "De zee maakt voortdurend geluid, maar ze dringt zich nooit op."
Niemand antwoordde direct. Sommige inzichten hebben geen uitleg nodig.
Terwijl ze verder liepen, beseften ze dat de mooiste gesprekken niet ontstaan doordat iedereen zoveel mogelijk zegt, maar doordat iemand de ander het gevoel geeft dat zijn woorden werkelijk zijn aangekomen.
De zee onderbreekt niemand en neemt toch alles in zich op.
Wie van ons kan nog echt luisteren zoals de zee?
Blog 108
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven