Ik ben erachter gekomen dat ik zelfs van ontspannen een project kan maken. Misschien herken je dat wel. Dan besluit ik dat het nú tijd is om tot rust te komen. Ik ga rechtop zitten, adem diep in, zet een rustgevend muziekje op en controleer na drie minuten of ik al ontspannen ben. Nee, dus. Sterker nog: ik ben dan drukker met ontspannen dan met mijn to-dolijst.
En toen moest ik ineens aan vla denken. Ja, echt, aan vla.
Want als ik mezelf met zuivel zou moeten vergelijken, ben ik op slechte dagen eerder kwark. Strak, stevig en alles onder controle vanuit mijn brein. Alsof ik in de koelkast zit met mijn armen over elkaar en iedereen afkeur die na tienen nog een koekje pakt. "Heb je dat wel verdiend?"
Vla doet dat niet. Vla ligt gewoon een beetje te... vlaën. Zacht, wiebelig en totaal onbezorgd over haar vorm van vandaag. Geen doelen, geen schema's, geen innerlijke coach die roept dat het nóg beter kan. Hooguit een klein golfje als iemand de koelkastdeur iets te enthousiast dichtgooit.
Ik merk namelijk dat ik mezelf vaak stevig houd, mijn snelwerkend brein is soms nog de baas. Alsof ik voortdurend probeer te bewijzen dat ik alles aankan. Dat ik alles onder controle heb. Terwijl juist die kramp me weghoudt van wat ik eigenlijk iedere dag wil toepassen: ik ben, meer niet. Hoe harder ik probeer te ontspannen, hoe meer ik op een bak kwark lijk die wanhopig probeert vla te worden. Dat wordt een rommeltje, voor de kwark én voor mij.
Steeds vaker ontdek ik dat ik niets hoef te forceren. Dat ik iedere dag best mag wiebelen. Dat niet alles strak hoeft te zijn. Dat ik niet eerst perfect hoef te worden, voordat ik mag uitademen. Misschien zit daar wel de grootste grap van het leven.
Dat ik jarenlang dacht dat kwetsbaarheid iets was wat ik netjes moest wegwerken, terwijl juist daar het leven begint. Op het moment dat ik niets meer hoef op te houden. Dat ik gewoon mag zijn, mét alles erop en eraan. Met alle emoties, met alle observaties, maar niet vanuit een vechtstand, maar veel meer vanuit een observerende kant. Inmiddels ervaar ik iedere dag dat observeren veel krachtiger is dan iedere seconden je mond open trekken omdat je er wat van vindt. Wijsheid zit in stilte, zo stil als de binnenkant van de koelkast.
Dus als ik mezelf weer eens betrap op serieus doen over ontspanning, denk ik gewoon aan vla. En geloof me: het is heel moeilijk om jezelf bloedserieus te nemen als je innerlijke coach zojuist is vervangen door een toetje.
Misschien is dat wel de mooiste stap van overleven naar leven: niet harder je best doen, maar jezelf toestemming geven om af en toe gewoon... een heerlijk toetje te zijn. Zonder woorden, en met alle richtingen die je allemaal mag toestaan. Kwetsbaar durven zijn naar jezelf en een ander, zonder alles serieus te nemen, zal iedere toet laten stralen!
Blog 110
Laura Potters
SeeZen
Reactie schrijven